Κάνοντας μια σύντομη ιστορική αναδρομή, μπορούμε να διαπιστώσουμε πως οι Έλληνες αγρότες καλλιέργησαν τη γη τους τα τελευταία χρόνια και κατά πόσο οι καλλιέργειες στην Ελλάδα είναι βιολογικές. Για να κατανοήσουμε την εξέλιξη της γεωργίας και της βιολογικής γεωργίας στην Ελλάδα, πρέπει να έχουμε κατά νου διάφορα γεγονότα σχετικά με τη γεωργία στην Ελλάδα γενικότερα.
Τα δεδομένα της γεωργίας στην Ελλάδα
Το 1995, υπήρχαν 774.000 αγροκτήματα στην Ελλάδα. Η συνολική γεωργική έκταση ήταν 5.148.000 εκτάρια το 1997. Το μέσο μέγεθος των αγροκτημάτων είναι περίπου 6,6 εκτάρια. Οι μεγαλύτερες καλλιέργειες δημιουργήθηκαν μέσω χρηματοδοτικής μίσθωσης (λίζινγκ). Πρόκειται για την ίδια υπόθεση για τα βιολογικά αγροκτήματα. Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά μεταξύ αρδευόμενων και την γεωργία που τρέφεται με βροχόπτωση, η οποία είναι πιο σημαντική από τις διαφορές στο έδαφος και το κλίμα. Το νερό είναι ο κύριος καθοριστικός παράγοντας όσον αφορά στις καλλιέργειες και τις αποδόσεις τους. Οι καλλιέργειες που εξαρτώνται από βροχοπτώσεις αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο στην απόδοση της καλλιέργειας και έχουν, συνεπώς, χαμηλότερο εισόδημα. Ως εκ τούτου, μόνο ένα μικρό φάσμα των καλλιεργειών που καλλιεργούνται σε τομείς που δεν μπορούν να αρδεύονται (δημητριακά, όσπρια, κάποιες καλλιέργειες κτηνοτροφικών φυτών, σουσάμι, ελιές, κρασί) παράγονται.
Καλλιέργειες αρδεύονται, σύμφωνα με το πρότυπο της συμβατικής γεωργίας σε όλο τον κόσμο: με υψηλή εφαρμογή των χημικών ουσιών. Σε μεγάλο βαθμό, την αρδευόμενη γεωργία έχει γλιτώσει τις μαζικές διαφημιστικές εκστρατείες της χημικής βιομηχανίας. Ως εκ τούτου, οι παραδοσιακές πρακτικές καλλιέργειας μπορούν ακόμα να βρεθούν διάσπαρτα. Οι ηλικιωμένοι εξακολουθούν να ξέρουν για αμειψισπορά, χλωρή λίπανση και παραδοσιακές καλλιέργειες (όσπρια, καλλιέργειες κτηνοτροφικών φυτών με βροχόπτωση). Μοντέλα της παραδοσιακής καλλιέργειας που θα μπορούσαν να αναφέρονται ως βιολογικές, ωστόσο, εξαφανίστηκαν κατά μεγάλο βαθμό.
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι θα πρέπει να είναι πιο εύκολο να μετατρέψει κανείς εκτεταμένες καλλιέργειας σε βιολογική γεωργία από ότι τα συντηρεί συστήματα εντατικής καλλιέργειας με συνθετικά λιπάσματα και χημικά ζιζανιοκτόνα. Αυτό όμως δεν υφίσταται. Το κύριο πρόβλημα είναι ότι οι αγρότες θεωρούν ότι τα συστήματα εντατικής καλλιέργειας είναι και βιολογικά. Δυστυχώς λόγω της έλλειψης ενημέρωσης και κατάρτισης, δεν υπάρχει καμία κατανόηση των απαιτήσεων της βιολογικής γεωργίας. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι μόνο το 5,7 τοις εκατό των Ελλήνων αγροτών έχει παρακολουθήσει κάποιο πρόγραμμα γεωργικής εκπαίδευσης για την διάρκεια ενός έτους ή και περισσότερο.
Φυτική και ζωική παραγωγή στην Ελλάδα είναι παραδοσιακά χωριστά η μία από την άλλη. Τα ζώα, κυρίως πρόβατα και κατσίκες, βόσκουν κτήματα όπου έχει γίνει η συγκομιδή και σε δημόσιες εκτάσεις, συμπεριλαμβανομένων των δασικών εκτάσεων, βοσκοτόπων και άγονη γη. Το χειμώνα, η τροφή συμπληρώνεται από ζωοτροφές που παράγονται από τον ίδιο γεωργό ή αγοράζεται στην περιοχή γύρω από το αγρόκτημα. Υπάρχουν, ωστόσο, τα μεγάλα αγροκτήματα των ζώων παρόμοιες με εκείνες της Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης που παράγουν αυγά, γάλα και κρέας για τα μεγάλα αστικά κέντρα κατανάλωσης, αγοράζοντας αποκλειστικά ζωοτροφές.
Το σύστημα μεικτής φυτικής και ζωικής παραγωγής στο ίδιο αγρόκτημα, όπως είναι γνωστό στην βόρεια Ευρώπη δεν έχει παράδοση στην Ελλάδα και άλλες μεσογειακές χώρες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το σύστημα αυτό θα είναι δύσκολο να εφαρμοστεί στη βιολογική γεωργία. Στις περισσότερες περιπτώσεις, μία σταθερή συνεργασία αναπτύσσεται μεταξύ των γεωργικών μονάδων που παράγουν ζωοτροφές και τις μονάδες που παράγουν ζωικά προϊόντα και κοπριά.
